Kaplan is een gezaghebbende stem in het geopolitieke debat. Je wordt er niet vrolijk van. Maar je kan moeilijk weerleggen wat hij uitlegt.

Kaplan is het soort auteur dat je kinderen niet willen lezen. Net daarom heb ik het doorgegeven/aangeraden aan mijn kinderen. Waarom willen de millenials en Gen Z'ers dit niet graag lezen? Of is dat slechts een vooroordeel van me? En waarom wil ik zo graag dat ze dat toch lezen?

Misschien is een antwoord op beide vragen dat hij het soort belezen auteur en ervaren mens is die een rode draad kan trekken van verleden naar heden en daarnaast ook een poging doet om dat door te trekken naar de toekomst toe; terwijl een jonger mens meer aandacht besteedt en (te veel?) waarde hecht aan de actualiteit en moeilijk voorbij zijn eigen levensspanne kijkt. Zeker naar het verleden toe maar ook naar de wat verdere toekomst. Voor een jongere is 5 jaar een lange tijd. Voor Kaplan is dat een vingerknip. En begrip van de actualiteit vraagt kennis van het verleden, zelfs al lijkt dat verleden onbegrijpelijk evenals het feit dat bevolkingsgroepen niet los willen komen van dat verleden (zie bijvoorbeeld het Midden Oosten).

Je kan de werkelijkheid die Kaplan beschrijft moeilijk lezen zonder af en toe te tandenknarsen over de mensheid waar je deel van uit maakt. Wat dan met de toekomst? Deze is nog niet geschreven. Kaplan taant glashelder aan dat het niet is omdat het nog niet is geschreven, dat de toekomst kan gemaakt worden met een onbeschreven blad. Het is niet verstandig om de toekomst aan te pakken zonder inzicht in het verleden, zelfs als is die kennis soms verre van een ode aan de mensheid.