Een hilarisch victoriaans dagboek
Recensenten noemen 'Het geheime dagboek van Emma L. Lion' een mix van Jane Austen en Bridget Jones. Beth Brower startte in 2019 met de reeks die een enorm succes werd en nu de Nederlandstalige lezers probeert te veroveren. Ik hou enorm van de boeken van Jane Austen en was dan ook erg benieuwd of Brower zich effectief kan meten met één van mijn favoriete auteurs.
Emma's dagboek begint in maart 1883. Zij is op dat moment 20 jaar, haar ouders zijn overleden en ze komt naar Londen om haar erfenis op te eisen: Lapis Lazuli House in de wijk St. Crispian's. Van opeisen is geen sprake, haar vervelende neef Archibald Flat mag zijn hele leven in het huis wonen en hij verkast haar meteen naar een zolderkamertje. Via haar dagelijkse notities krijg je inzicht in Emma's bezigheden, interesses en karakter. Ze is erg intelligent en houdt van literatuur. Ze leest o.a. Milton en Shakespeare. Ze heeft een rebels kantje en treedt de victoriaanse regels regelmatig met de voeten.
Het eerste deel van de reeks bevat heel weinig actie, het is duidelijk bedoeld als een kennismaking met de locatie, de tijdsgeest en de personages, die perfect zouden passen in een roman van Austen. Intussen heb ik ook het tweede deel gelezen. Door de introductie van nieuwe personages (met een mysterieus kantje) en de start van het balseizoen zit er veel meer vaart in het verhaal. De gebeurtenissen spelen zich af in de jaren 80 van de negentiende eeuw, maar door Emma's opstandige karakter, ongezouten mening en erg humoristische schrijfstijl, voelt het dagboek totaal niet oubollig aan en leest het als een trein. Ik kijk al uit naar het derde deel en moet toegeven dat Beth Brower een nieuwe Jane Austen is. Toekomstige lezers wil ik alvast waarschuwen: het lezen van Emma's dagboek werkt zo verslavend dat je de tijd vergeet.
