Hoe het luisterende oor van een doofstomme zilversmid een verschil maakt

In 1940, op haar drieëntwintigste, werd Carson McCullers (1917-1967) met haar debuut The Heart Is a Lonely Hunter in één klap een literaire ster. De roman speelt zich af aan het eind van de jaren dertig in het diepe zuiden van de VS, in een stad met enkele grote katoenspinnerijen en nog wat kleinere fabrieken. De plek komt tot leven dankzij de vijf hoofdrolspelers. Zij, even excentriek als doorleefd, maken bovendien een meeslepende klassieker van deze roman over dromen, idealen zoals gelijke burgerrechten en de zoektocht naar spirituele rijkdom.

Biff Brannon runt aan het eind van de lange hoofdstraat het New York Café. Tomboy Mick Kelly wipt er wel eens binnen om iets te drinken of sigaretten te kopen. Wanneer ze niet op haar jongere broertjes en zusjes past, hangt ze meestal in haar eentje rond, of gaat ze langs bij John Singer. Hij is een doofstomme graveur van tafelzilver en huurt een kamer in het pension van haar ouders.

Daar zoekt ze hem ’s avonds vaak op om tegen (met?) hem te praten, net als de andere hoofdpersonen overigens. Naast Mick en de caféhouder heb je nog de zwarte dokter Copeland en Jake Blount, een ietwat schizofrene dronkaard en marxistische vrijbuiter. Hij is in de stad komen aanwaaien en vond een baantje als onderhoudsmonteur op de kermis.

Singer dient diegenen die hem opzoeken slechts uitzonderlijk van antwoord door iets op te schrijven. Voorts luistert hij gewoon, maar dat volstaat voor de rusteloze zielen die bij hem aankloppen: ze hebben het gevoel dat hij begrijpt wat hen bezighoudt en waarvan ze dromen. Het heeft iets te maken met zijn blik, ernstig bijna magisch. Geen van hen is zich evenwel bewust van de eenzaamheid waarmee Singer op zijn beurt worstelt.

Op mijn weblog duik ik via Suzanne Vega’s album Lover, Beloved: Songs from an Evening with Carson McCullers in het turbulente leven van de Amerikaanse schrijfster.