Cirkel zestien keer mee in een lage baan om de aarde
De roman In orbit (winnaar Booker Prize 2024) draait om de aarde, als in: zes ruimtevaarders cirkelen in een ISS-achtig ruimtestation om haar heen. Zestien keer zeil je met hen mee en zie je de bijna onaardse schoonheid van onze planeet door hun ogen. De personages zijn fictief, hun doen en laten is wel degelijk geënt op het leven zoals het is aan boord van een echt ruimtestation.
Tussen hun taken en onderzoekswerk door vergapen ze zich aan de dikgezaaide sterrenpracht en de continenten die onder hen in eindeloze kleurschakeringen voorbijtrekken. Zo zit je bijvoorbeeld mee bij hen op de eerste rij bij het ‘steeds van vorm veranderende groen en rood van het poollicht dat nijdig en schitterend rond de binnenkant van de atmosfeer kronkelt, als iets wat in de val zit'.
Maar er is een maar. Want door hun ogen zie je ook hoe economische, politieke en andere menselijke keuzes doorwerken op het o zo kwetsbare aardoppervlak. Daarvan getuigt onder meer ‘elke ronddraaiende fluorescerende of rode algenbloei in de vervuilde, opwarmende, overbeviste Atlantische Oceaan’, het felroze émail-cloisonné van Tunesische zoutvlakten’ en elke smeltende ijskap. En wrang genoeg draagt ook hun eigen ruimtereis bij tot de toetakeling van de aarde.
Maar laat je voor de duur van In orbit, net als de ruimtevaarders, vooral inpakken door onze blauwe planeet, dat’ fel flonkerende, hangende juweel’ waar ons leven van afhangt.
Synopsis
Zes astronauten in de ruimte merken dat ze ondanks de afstand een hele sterke band met de aarde hebben. Zeker als hun het overlijdingsbericht van de moeder van een van de astronauten bereikt.
