Een rijk en veelgelaagd poëziedebuut
Tekstielen (2025) is de debuut-poëziebundel van Sarah de Koning (°1992).
De bundel telt 90 pagina's en de gedichten zijn opgebouwd uit korte, fragmentarische stukken die verschillende perspectieven combineren. In plaats van één duidelijke ik-stem, biedt de Koning een structuur waarin stemmen elkaar overlappen en versterken.
De titel Tekstielen kan worden gelezen als een metafoor voor deze weefstructuur van taal. Net zoals textiel draden combineert tot een geheel, zo verweeft de auteur taalinvloeden, ervaringen en beelden tot een samenhangend poëtisch lichaam.
In veel gedichten staat de verbinding tussen mensen centraal, bijvoorbeeld: een dochter en moeder in voortdurende briefwisseling, een schrijver die nadenkt over de werking van de pen zelf.
Deze scènes zijn vaak intiem, met aandacht voor de kleinste observaties en voor gevoelens als verlangen, nabije herinnering en afwezige liefde.
Een voorsmaakje (op pagina 14): "Onder de letter, die zoveel te zien krijgt, langzamerhand zo onleesbaar voor mezelf geworden en gewoon; hoewel ik gegroeid ben naar mezelf en glimmend koper de zon in knal met mijn gepolitoerde zeesmoel, golfslag: dat je ooit zei dat mijn kop alle kansen te kijk zette, zo knap was ik en zelfs koud in manieren. (...)"
Dit zijn teksten die - zoals alle waardevolle literaire uitingen - er baat bij hebben om hardop te worden gelezen. Alliteraties, assonanties en ritmische variaties dragen bij aan de magnifieke taalrijkdom van deze sterke nieuwe stem in de Nederlandstalige poëzie.
Beste lezer, als je dit jaar maar één dichtbundel leest - het jaar is nog niet voorbij - laat het dan Tekstielen van Sarah de Koning zijn.
