Oh yeah, life goes on

"Phoebe stelt zich voor dat Ryun, als hij niet de vraag 'wat is een samowaar' krijgt, vooral bezig is uit te leggen waarom je zijn naam met een U schrijft in plaats van met een A."

Dat Phoebe de kelder van 'rock bottom' heeft bereikt en zichzelf een hotelsuite heeft geboekt om een eind aan haar leven te maken, daar heeft Lila geen boodschap aan. Want Lila heeft in datzelfde hotel net dan haar huwelijksweek gepland, en kan dit soort drama er nu echt niet bijnemen...

Met deze korte introductie wordt wat mij betreft de hele absurditeit van dit verhaal, en ook wel een beetje van het leven, samengevat.
Het besef dat de hele mallemolen maar blijft draaien, zelfs als jij van geen enkel hout nog pijlen weet te maken, kan zowel een duwtje in de foute als in de goeie richting geven.

Phoebe, die de hele medicijnvoorraad van haar kat (absurd, ik zei het al) doorslikt en zo hoopt stilletjes weg te zakken in een eeuwige slaap, wordt 'gered' door bruid Lila en in diezelfde adem gebombardeerd tot eerste bruidsmeisje. Ze laat zich gewillig en gelaten meeslepen in het feestgedruis, en probeert gelijktijdig haar gedachten over de toekomst die haar - wel of niet - te wachten staat op orde te krijgen. Ook Lila wordt ondertussen geconfronteerd met de oppervlakkigheid van haar rijkeluisbestaan, en lijkt in Phoebe het ideale klankbord gevonden te hebben om haar twijfels en frustraties tegen de ventileren.

Een felgekleurde en humoristische spiegel, die toont dat iedereen vooral met zichzelf bezig is, en soms net lang genoeg een vlaag van empathie ervaart om als menselijk beschouwd te worden.