Hoe verdriet mensen dichter bij elkaar brengt
Omdat ik erg onder de indruk was van 'Het moois dat we delen', begon ik met hoge verwachtingen aan 'Wachten op Noah', het nieuwste boek van Ish Ait Hamou. Al bij het lezen van de eerste zinnen voelde ik de kracht van het verhaal dat zich afspeelt in een Marokkaanse badplaats en start met een pakkend beeld dat ook op de prachtige cover staat: Fatima zit op een wit stoeltje bij de vloedlijn. Ze wacht op een wonder: de terugkeer van Noah, een jongen waarvoor ze al jaren zorgt.
Het verhaal heeft een speciale structuur: het wordt verteld door zeven personages die Noah gekend hebben. Stukje bij beetje verneem je wat er precies gebeurd is op de dag dat de jongen verdween. Alle personages voelen zich schuldig en vragen zich af of ze het ongeluk hadden kunnen voorkomen. Ondanks de pijnlijke thematiek voelt het verhaal nooit zwaar aan. Ish Ait Hamou laat zien dat rouw en verdriet ook mensen met elkaar kan verbinden. Hij heeft bovendien geen moeilijke woorden nodig om grote gevoelens te beschrijven, waardoor het verhaal opvallend vlot leest.
'Wachten op Noah' is een prachtig boek over rouwen, loslaten en hopen. Het verhaal blijft nog lang nazinderen en is een absolute aanrader voor een breed publiek. Je hoeft helemaal geen boekenwurm te zijn om ervan te genieten!
Synopsis
Een vrouw wacht op een wit kunststof terrasstoeltje bij de vloedlijn op wat de volgende golf brengt: de nieuwsgierige twaalfjarige jongen voor wie ze al elf jaar zorgt. Zeven vertelstemmen beschrijven de dag die niemand ooit zal vergeten.