Over ruimtemissies en absolute devotie

Wat Taylor Jenkins Reid het best kan, lezers meenemen naar iconische tijden en oorden, doet ze opnieuw met verve in deze laatste nieuwe roman.

Vaste waarde in de verhalen van Reid, is de vrouwelijke protagonist met het waanzinnig sterke karakter. Ook in Atmosphere worden we meegenomen in het leven van een briljant maar nuchter hoofpersonage; Joan is een natuurkundeprofessor die zich in de jaren tachtig aansluit bij het Space Shuttle-programma van NASA.

Wat zich ontvouwt is een verhaal over ambitie, identiteit, opoffering en liefde, in al zijn gecompliceerde vormen. Twee sterke, briljante maar ook doodsbange vrouwen creëren - terwijl ze vechten voor hun plek in een uitgesproken mannenwereld - een liefdesverhaal in de kieren van een systeem dat niet voor hen is gebouwd.

Doorheen dit alles zit nog Joan's band met haar nichtje Frances verweven. Een stille, standvastige toewijding die alle andere aspecten van haar leven onderbouwt.

Joan zegt op een bepaald moment “Als we de planeet verlaten, dragen we dat voor de rest van ons leven met ons mee, naar elke kamer waar we binnenkomen.” Dat gaat uiteraard over naar de ruimte reizen, maar ook over liefhebben, verlies en voor altijd veranderd zijn...