Een nazomerse roman

Ik zit duidelijk in mijn vlot te lezen lectuur-fase. Oké, die fase duurt ondertussen al enkele jaren, noem het ondertussen maar een vaste leesstijl.

Dit boek had alvast alle ingrediënten om een zomerse hype te worden: een zonnige bestemming, liefdesverhalen over verschillende generaties en vooral… het leest vlot. Maar was het daarom ook een echte pageturner? Niet helemaal. Ik had niet het gevoel dat ik mijn leven moest uitstellen om toch nog snel dat volgende hoofdstuk te lezen.

Wat het boek wel heeft, is een heel filmische sfeer. Tijdens het lezen zag ik de scènes voor me. Het voelde een beetje alsof ik naar een gezellige zomerfilm aan het kijken was, maar dan met een boek in mijn handen.

En was het de hype waard? Misschien wel. Niet omdat het mij compleet van mijn sokken blies, maar omdat er onder het luchtige verhaal toch mooie thema’s zitten. Het boek is een fijne ode aan het feminisme en aan sociaal werk, en geeft daardoor net iets meer mee dan alleen een zomerse liefdesgeschiedenis.

Mijn verdict? Geen ik-moet-dit-boek-nu-uitlezen-ervaring, maar wel een heerlijk vlot boek met sfeer, liefde en een boodschap. En soms is dat gewoon precies wat je nodig hebt.