Een brievenroman als intrigerend zomerboek

In De correspondente (2025) schrijft een 73-jarige gepensioneerde juriste brieven aan uiteenlopende mensen, van haar naaste familie, vrienden, buren en voormalige collega's tot schrijvers die ze graag leest.

Wanneer iemand uit haar verleden opnieuw contact met haar zoekt, wordt Sybil Van Antwerp gedwongen terug te kijken op gebeurtenissen die ze jarenlang heeft proberen weg te stoppen.

De briefvorm vroeg van mij als lezer enige gewenning, omdat het verhaal niet chronologisch wordt verteld. Toch blijkt die structuur bijzonder effectief. Je leert Sybil kennen zoals je in het echte leven iemand leert kennen, stukje bij beetje.

Dit boek herinnert er ons aan dat brieven veel meer zijn dan een communicatiemiddel. Ze zijn een manier om herinneringen vast te leggen, emoties te verwerken en verbinding te zoeken. Zorgvuldig gekozen woorden kunnen mensen dichter bij elkaar brengen. Misschien moeten we in deze tijden eens vaker een brief schrijven...

Dat een oudere vrouw centraal staat in deze roman maakt het werk extra boeiend. Ook op latere leeftijd kan een mens immers nog steeds veranderen.

Sybil Van Antwerp is een zeer geloofwaardige en gelaagde hoofdpersoon. Virginia schreef met haar brievenroman een heerlijk en intrigerend (zomer)boek.