Hoe complex ook, in het hart is vriendschap altijd simpel

“De onttoverden – Marie Vareille” ****

In Bouville-sur-mer is er geen mens die zich Sarah Leroy niet herinnert.

In Bouville-sur-mer is er geen mens die over haar wil praten.

Over haar nooit opgehelderde verdwijning.

Vermoord, wordt gezegd, vijftien jaar oud, maar de dader ontkent al twintig jaar alle schuld en binnenkort komt hij vrij.

En nu moet Fanny een artikel over Sarah schrijven, al is dat het laatste wat ze wil.

Ze heeft niet al die jaren gezwegen om nu te proberen de waarheid aan het licht te brengen.

Die kent ze niet, maar ze heeft redenen om ze te vrezen.

Als ze weigert, loopt ze echter een belangrijke promotie mis.

Tot overmaat van ramp krijgt ze ook nog Lilou mee in haar nek. Haar stiefdochter en een onmogelijke puber.

Een boek over vriendschap, waarin ‘wij’ voorrang krijgt op ‘ik’.

Een boek over geheimen, over zwijgen, liegen en verraad.

Over machtsmisbruik en machteloosheid, hoop en doorzetting, of gewoon overleven in afwachting dat je sterft.

Over de zee en het tij dat kan keren.

Over wat recht is en wat rechtvaardig, en dat er meer dan één waarheid is.

Over de erfzonde die vrouwen belast met het schoonheidsideaal.

Over moeders en dochters en verlies, en over afwezige vaders.

Over eenzaamheid en solidariteit.

En niet per se in deze volgorde, maar als iets dat groeit als uit een weefgetouw, met allemaal verschillende draden. Elke draad zijn eigen kleur en betekenis. Schering en inslag.

Het verhaal wisselt af tussen heden en verleden en wordt verteld vanuit verschillende personages.

Zo wordt de waarheid draadje na draadje steeds complexer tot ze uiteindelijk wordt onthuld in een onvoorspelbaar einde.

In het begin moest ik er even inkomen, maar daarna in één ruk uitgelezen.

Vlot en meeslepend geschreven, niet noemenswaardig literair (veeleer als een politieonderzoek), maar met hier en daar doordenkers om bij stil te staan.

De spanningsboog groeit alsof hij elk moment kan knappen.

De emoties zitten meer in wat er gebeurt en de reacties erop dan dat ze expliciet worden uitgesmeerd. Maar de tragiek hecht zich aan je vel.

Uitgesproken karakters van vlees en bloed, zodat je ze de ene keer sympathiek vindt en ze de andere keer door elkaar wil schudden. Aan anderen heb je van in het begin een bloedhekel of je vergeeft ze alles.

Wat opvalt is dat er geen enkel ongeschonden gezin is.

Tenzij, misschien. Als ze dit te boven komen.