Een onvergetelijke reis doorheen het naoorlogse Barcelona

Laat mij meteen maar met de deur in huis vallen: dit is een van de mooiste en meest betoverende romans die ik ooit heb gelezen. Vanaf de eerste pagina, die mij toen al een traantje deed wegpinken, werd ik meegezogen in de wereld van de jonge Daniel Sempere die op zijn tiende verjaardag door zijn vader wordt meegenomen naar het geheimzinnige Kerkhof der Vergeten Boeken in het naoorlogse Barcelona. Het mysterie draait om de raadselachtige auteur Julian Carax en de obsessie van de protagonist om de waarheid over het tragische leven en de mysterieuze verdwijning van Carax te achterhalen. Tijdens deze boeiende zoektocht doorheen mistige straatjes en langs vervallen herenhuizen maakte ik kennis met een resem onvergetelijke personages.

Zafon weet de broeierige, duistere sfeer op een magische manier en met behulp van een ronduit prachtig taalgebruik perfect weer te geven. Dat, gecombineerd met een ingenieuze plot maakt van De Schaduw van de Wind een meesterwerk zoals ik er weinig ben tegengekomen. Het verhaal is bovendien een warme ode aan de literatuur. Onvergetelijk. Ik kom superlatieven tekort.