Adembenemend mooi !

Max is een 80-jarige bergbewoner.
Het dorp is bedekt met sneeuw wanneer de doodsklok luidt.
Schorsch, buurman en vriend van Max, is gestorven.
De dorpsbewoners komen bijeen voor de wake bij het opgebaarde lijk, eerst de mannen, daarna de vrouwen, een traditie die ze in ere willen houden.
Tijdens deze uren worden verhalen verteld over vroeger, over vriendschap, maar ook over geschillen en geheimen. Er is een hechte band tussen die oudere mensen, ze voelen zich verantwoordelijk voor elkaar en helpen waar ze kunnen.
Die warme band dreigt te verdwijnen. De nieuwe generatie bewoners leven meer op zichzelf en tradities gaan teloor.
Met weemoed kijkt Max terug naar het verleden, naar hoe zijn wereld er uit zag. Een leven dat werd bepaald door het contact met de anderen, door de natuur, door de seizoenen en ook door de sneeuw.
Het boek is heel ontroerend. In al zijn eenvoud raakt het je, het is bijna een meditatieve reis !