Een melancholisch relaas van een fragiele vriendschap en een verloren liefde
Met Blauwdraad (2026) schreef Gie Bogaert een melancholisch relaas van een fragiele vriendschap en een verloren liefde.
Deze fijnzinnige roman koppelt twee tijdlijnen: een groep jonge studenten tijdens de hete zomer van 1976 en de bekroonde jeugdboekenschrijver Markus Nielander die bijna vijftig jaar later zijn vroegere vrienden en vriendinnen uitnodigt in zijn vakantiehuis aan zee.
Een centrale vraag in dit boek is hoe mensen omgaan met gebeurtenissen uit hun jeugd en hoe die ervaringen doorwerken in volwassen relaties en persoonlijke keuzes.
De 'blauwdraad' uit de titel staat voor de breekbare band die mensen levenslang met elkaar verbindt, hoezeer ze ook uit elkaar groeien.
Zo lees je op bladzijde 7: "De tijd maakt ons sluipend genadeloos onherkenbaar, maar hij kan ons niet veranderen: de jonge twintiger die we ooit waren, raken we nooit meer kwijt."
Gie Bogaert is misschien niet Vlaanderens bekendste schrijver, maar in dit boek toont hij eens te meer zijn vakmanschap. Als lezer kunnen we genieten van zijn subtiele schrijfkunst:
"Voor me ligt de zee. Achter me de woorden.
Ik heb geschreven."
