Betoverende winternachtdroom

Giulia ruilt in 1943 het door de oorlog belaagde Turijn in voor haar geboortestad aan de voet van de bergen in het noordwesten van Italië. Daar trekt ze in bij twee nichten van haar moeder. Haar man Stefano blijft actiever in het verzet en is daardoor maar af en toe bij haar.

In de stad is er nog een ander koppel komen onderduiken, samen met hun dochtertje. Hij, Paolo, is een eerder in zichzelf gekeerde intellectueel en partizaan. Hij heeft ernstige hartproblemen en lijdt aan zware astma-aanvallen. Zij, Ada, is met haar vrolijke en uitbundige aard zijn tegenpool. Ze hebben allebei het lesgeven moeten staken sinds Paolo gezocht wordt. Daardoor hebben ze nauwelijks nog inkomsten. Giulia heeft met het koppel te doen en zoekt toenadering tot het stel, dat uiteindelijk naar een schuilplaats trekt in Tetto Murato, een gehucht op het omliggende platteland.

Wanneer de winter doorbreekt en de landwegen ondergesneeuwd raken, blijft Giulia vaak de klok rond bij hen in Tetto Murato. Kleine gebaren in die onder sneeuw bedolven geïsoleerde setting verdiepen Giulia’s band met Ada en Paolo. Giulia’s rol bestaat er vooral in om met Paolo te praten, als hij ’s nachts niet kan slapen. En praten doen ze, soms urenlang. Waarover, dat blijft grotendeels verzwegen. Giulia heeft het wel over zowel ongedwongen als diepgaande gesprekken en stiltes.

Heel die wat raadselachtige sfeer rond de mysterieuze tussentijd waarin het drietal door de oorlog terechtgekomen is, vat Lalla Romano in broze stillevens.

Op mijn blog Boekanza duik ik nog ietsje dieper in de sfeer van deze betoverende roman.