De regels en waarom je ze maar beter kan breken
‘What would you tell a Godling that has never had a purpose? What if she is the God of nothing? Would she matter at all?’
Hekate wordt als oorlogswees ‘geplaatst’; niet in een instelling of in een gastgezin, maar in de onderwereld. Daar wordt ze op zich goed opgevangen door de familie die haar rest. Er wordt zelfs een paleis voor haar gebouwd aan de oevers van de rivier Styx.
Die familie is best groot — alle goden, de oude en de nieuwe, zijn familie van elkaar — maar verscheurd door oorlog, conflict en enggeestigheid. Als godenkind (Godling) ontdekt ze al snel dat haar paleis slechts de materialisatie is van al de regels en beperkingen die ze opgelegd krijgt (’spreek niet met de doden’, ‘aai Cerberus niet’, ‘raak het water uit de rivier niet aan’, ‘blijf gewoon binnen en experimenteer niet in de keuken’, …). Maar Hekate wil zichzelf leren kennen en ontdekt gaandeweg dat de ontwikkeling van haar goddelijke vermogens net zo onthullend is als al de redenen waarom haar lotsbestemming voor haar geheim gehouden wordt.
Hekate. The Witch is een boek dat ik kocht, niet met de bedoeling om het te lezen, maar omdat er zo’n leuke kaart van de onderwereld in staat. Vervolgens ben ik het toch beginnen lezen en heeft de tekst mij binnengezogen. Die tekst is geen klassiek proza, ook geen klassieke epiek, maar wel een gedicht waarin Nikita Gil — als is ze zelf Hekate — zich alle vrijheden permitteert en alle registers opentrekt, omdat ze — nogmaals, als is ze zelf Hekate — heel erg klaar is met het patriarchaat en de betutteling.
Dit is het eerste deel van een trilogie. In de herfst verschijnt deel 2: Styx. The River.
