De schouders van een vader

Na ‘Hoe ik de vissen ontmoette’ kon ook dit boek van Pavel me bekoren door zijn eenvoud en tegelijk zijn diepgang, door zijn laconieke stijl en zijn tragiek. Het is een volgehouden evenwichtsdans.

In deze bundel volgen we vooral de vader van de auteur, in zijn verschillende gedaantes die nooit onopgemerkt passeren. Elke rol met verve gespeeld.

Dertien stielen en ongeveer evenveel ongelukken, maar na de veelbelovende en enthousiaste start vaak eerst een schitterend hoogtepunt. In goede tijden is vader gul, anders is het de broeksriem aangespen. Het is wat het is.

Seculiere jood, aanhanger van de president en na de oorlog fervent communist, tot hij in de idee van gelijkheid en broederschap zwaar bedrogen wordt. Vader Pavel huilt zelden, maar genoeg is genoeg.

Visser en stroper als het moet, voor zijn zonen gaat hij tot het uiterste.

Hij houdt van zijn gezin maar evengoed van mooie jonge vrouwen.

Van niemand bang en listig als het moet… De Duitsers zullen vroeger moeten opstaan…

Een fascinerend en warm portret in de moeilijke tijd van oorlog en na-oorlogse jaren.

Een verhaal van dromen, vallen en weer opstaan. Iedere keer opnieuw.

Een verhaal van liefde in alledaagsheid en moed.

Een vader om van te houden.

De stijl is dezelfde als in ‘Hoe ik de vissen ontmoette’. Een soort naïeve schilderkunst, maar less is more.