Jenny Montigny opnieuw belicht
Op haar zestiende bezocht Jenny Montigny (1875-1937) het Museum voor Schone Kunsten in Gent en werd ze overdonderd door De ijsvogels van Emile Claus. De ontmoeting duwde haar voorgoed richting het kunstenaarschap.
Het boek Jenny Montigny. De zon en het leven (2026) is verschenen naar aanleiding van de ruime overzichtstentoonstelling (nog tot 10 januari 2027) van haar werk in het MSK Gent.
De tentoonstelling belicht de eigenheid van Montigny en de artistieke kwaliteit van haar werk als onafhankelijke schilder, pastellist, tekenaar en etser.
Het bijzondere aan deze tentoonstelling is dat ze uitdrukkelijk voorbijgaat aan het vaak herhaalde narratief van Montigny als leerling en 'maîtresse' die artistiek en emotioneel niet loskwam van Emile Claus. Het doet denken aan het droevige lot van Camille Claudel, die lang in één adem werd genoemd met haar leraar en liefde Auguste Rodin.
Net zoals Claudels innovatieve oeuvre op zichzelf staat, komt Montigny's excellente kunstenaarschap naar voren als je het situeert in een bredere kunsthistorische en maatschappelijke context, en haar toont als een zelfstandige kunstenaar die een eigen beeldtaal en een origineel oeuvre ontwikkelde met een eigen temperament en identiteit. En dat is waar deze grote expo en het bijbehorende boek met overtuiging in slagen.
Voor mij is het steeds een genoegen om na het bezoeken van een tentoonstelling in alle rust het bijbehorende boek of catalogus te kunnen lezen en bekijken. Het is immers onmogelijk om op het moment van het bezoek alle indrukken meteen te vatten en te verwerken.
Ook dit fraai uitgegeven boek biedt ruimschoots de gelegenheid om na te genieten van 'de zon en het leven' zoals weergegeven door Jenny Montigny.
