Breekbaar, uitwisbaar, maar je kunt er je naam mee schrijven, honderdduizend keer opnieuw.

“Meisjes van krijt - Lara Taveirne” ****

Jaren geleden, toen ik Lara Taveirnes debuut ‘De kinderen van Calais’ las, werd ik meteen gegrepen en aangegrepen door de manier waarop ze een verhaal opbouwt. Alsof het langzaam, dromerig of net heftig door haar handen stroomt, zich als wieren rond haar vingers strengelt die schrijven, hoe de beelden op mijn netvlies blijven plakken, de woorden schuren als zand op mijn huid en het verdriet, dat werd opgeroepen, het verdriet dat meer neigt naar weemoed, verdampt onder de zon die ondanks alles hartverwarmend is.

Met mijn twee kleindochters zag ik in het Antwerps jeugdtheater de toneelbewerking en ik voelde dezelfde magie. De harde slikken in mijn keel in de doodstille zaal. In het donker de blinkende ogen van mijn meisjes. Die óók hun adem inhielden.

Ik wist dat ik vanaf nu alles van Taveirne wou lezen.

En de betovering gebeurde opnieuw. Elke keer weer.

Maar de sterk bewerkte versie van haar debuut, nu opnieuw uitgegeven met de titel ‘Meisjes van krijt’, bleef liggen.

Ik was bang mijn eerste indrukken kwijt te raken, alsof ze ongerept moesten blijven

Onlangs dan tipte iemand het boek ‘De onttoverden’ van Marie Vareille, dat gebaseerd is op dezelfde waar gebeurde feiten die aan de grondslag lagen van hun beider romans.

Ik las het vorige week. Andere namen, andere invulling, maar evengoed aangrijpend, meeslepend.

Een tussenstap die ik blijkbaar nodig had… De ervaring dat ik niets hoefde kwijt te raken.

En dat ben ik ook niet.

Lilith en Violaine, en hoe vol weemoed en verlangen het lijf van pubermeisjes zit, al hebben ze het de volgende minuut over puistjes in de spiegel. Of die nieuwe bikini. Een toets op school.

En op de achtergrond, altijd aanwezig, het komen en gaan van de zee, de branding, het gebeuk, het gefluister, de diepe geheimen van het water als van het leven zelf.

De meeuwen in de lucht en de witte kliffen.

Hoe hoog je kunt vliegen en hoe diep je kunt vallen.

Hoe duister het in meisjeshoofden kan zijn, en ik weet er alles van.

Hoe sterk is vriendschap, zelfs als die op de proef wordt gesteld?

Hoe schuldig moet je je voelen als je ze zelf verraadt?

Hoe verloren ben je als je van dan af moet vluchten, als je jezelf en je dochter de rest van jullie leven moet verstoppen? Bewaren als een geheim.

Hoe schuldig moet je je voelen naar haar, die zichzelf Vieux-Rose heeft genoemd?

Jong, met een oude ziel.

En wat moet zo’n meisje met de verhalen van haar labiele moeder, die ‘mooier zijn dan de waarheid’?

Hoe puzzel je je identiteit bij elkaar, als de gevonden puzzelstukjes telkens weer verschuiven?

Hoe bouw je voor jezelf een leven op als liefde, verdriet en woede je keer op keer uit elkaar doen vallen? Hoe zet je jezelf weer ineen?

Wat doe je met de lege plekken?

En hoe het je keel dichtsnoert als je ontdekt dat je de moeite was om bewaard te worden.

Dat één mens, die de goedheid zelf is, het verschil kan maken.

Dat niet alle liefde wispelturig of verraderlijk is.

En hoe de weg naar de toekomst altijd de noodzakelijke omweg langs het verleden is.

De cirkel sluiten om de cirkel te doorbreken.

En alles ligt weer open.