Een mens houdt zich onvermurwbaar staande
Ruim veertig jaar lang volg je Johannes en Ingeborg in Mijn tijd in deze bossen (2026). Na hun huwelijk in 1933 trekt zij, een dienstmeisje, mee in de ouderlijke hoeve van Johannes in. Gaandeweg valt er niet meer te ontkomen aan haar aanvallen van schizofrenie. Johannes laat de boerderij daarop aan zijn jongere, eveneens inwonende, broer Peder.
Zelf verhuist hij met Ingeborg naar een nieuwe stek waar ze zich onder hun tweeën kunnen terugtrekken. Het land bewerken, maaien, koeien melken, die bezigheden bepalen het ritme van hun dagen, net als voorheen. Bijkomend kapt Johannes hout en helpt hij in de zagerij – voorts voel je niet veel van de bossen uit de titel. Met al dit werk is hij vertrouwd, maar toch heeft hij de indruk dat hij in een leven gestapt is dat het zijne niet is.
Bovendien kan Johannes niet verhinderen dat het met Ingeborgs mentale gezondheid van kwaad naar erger gaat. Hij bijt op zijn tanden, ook als ze niet alleen opvliegend is, maar hem ook fysiek aanvalt. Hij wacht op beterschap, want daar is hij goed in, in wachten: ‘Wachten op de lente. Wachten op regen. Wachten op sneeuw. Wachten op de goede dagen die misschien zouden terugkeren'. Maar mettertijd moet hij toegeven dat ze meer hulp nodig heeft dan alleen de zijne.
Gloedvol geeft de Noor Gaute Heivoll (1978) de verglijdende tijd weer in het weinig opzienbarende leven van Johannes. Dat kent meer laagtes dan hij zou willen, veel vlakke periodes ook, en amper hoogtes. Op zijn eigen stoïcijns onbuigzame manier, en trouw aan zichzelf, baant hij zich weliswaar een weg door dit bestaan dat geenszins over rozen gaat.
