Een tedere ode aan de moeder.

Abbie Chalgoum tekent het leven op van zijn moeder.
Milouda is een Marokkaanse vrouw die getrouwd is met een man die ze niet zelf gekozen heeft. Ze krijgt er zeven kinderen mee. Haar huwelijk is een hel. Haar man is heel gewelddadig, slaat en vernedert haar, ontneemt haar alle vrijheid, en tiranniseert bovendien het hele gezin.
Milouda probeert de raad van haar moeder te volgen : heb geduld.
Het gezin verhuist naar Nederland. Milouda is analfabeet, kent de taal niet, mag ze ook niet leren, en heeft niemand waar ze steun bij kan vinden.
Jàren lang probeert ze haar kinderen te beschermen die ook in de klappen delen, tot ze uiteindelijk breekt, toch in opstand komt, hulp zoekt en kiest voor het geluk en de vrijheid.
Dit is een verhaal waar je als lezer zelf opstandig van wordt en ongeduldig zit te wachten tot Milouda eindelijk haar echtgenoot verlaat !
Abbie Chalgoum heeft het met inleving en tederheid geschreven.