Een geniaal maar innerlijk verscheurd schrijver
In 1992 schreef Patrick Marnham The Man Who Wasn't Maigret: A Portrait of Georges Simenon, een kritisch en psychologisch gerichte biografie van Georges Simenon, wereldwijd bekend als de schepper van de fictieve speurder Jules Maigret.
De centrale idee van Marnham is dat Simenon totaal anders was dan zijn beroemdste creatie. Waar Maigret een bedachtzame, stabiele en empathische figuur is, toont Marnham Simenon als een complex, rusteloos en vaak innerlijk getormenteerd mens.
Deze biografie besteedt veel aandacht aan Simenons enorme literaire productie (honderden romans, miljoenen verkochte exemplaren), zijn obsessieve seksuele gedrag, zijn mislukkende huwelijken en tragische familiegeschiedenis. Dit alles wordt voorgesteld als onderdeel van een innerlijke leegte en identiteitszoektocht.
Aangezien ik een levenslang liefhebber ben van Simenons psychologische romans, de zogenaamde 'romans durs', vind ik deze literaire biografie een belangrijk boek omdat ze laat zien dat Simenons werk voortkomt uit diepe existentiële thema's. Het boek van Patrick Marnham draagt zo bij aan een beter begrip van de moderne psychologische roman en het misdaadgenre: "To those who imagine that the novelist's trade is a trade like any other... I would like to show them that it is, on the contrary, a vocation, a renunciation or even a sickness and a curse", aldus Simenon.
Samen met de biografie Simenon van Pierre Assouline, eveneens gepubliceerd in 1992, biedt The Man Who Wasn't Maigret een genuanceerd en complementair beeld van het fenomeen Georges Simenon. Lees Marnham als je Simenon wil begrijpen als mens en psychologisch fenomeen. Lees Assouline als je een volledig, historisch en feitelijk overzicht wil van Simenons leven en werk. En vooral... lees de psychologische romans van Simenon!
[In eerdere leestips gaf ik al toelichting bij meerdere psychologische romans van Simenon: La neige était sale(1954), En cas de malheur (1958) en Les Anneaux de Bicêtre (1962) en Le chat (1967)]
