De trein als cultureel symbool en het spoor als metafoor voor menselijke ervaringen
Het essay Train World. De trein van Blondeel verscheen in 2015 naar aanleiding van de opening van de opening van het spoorwegmuseum Train World en fungeert als een ode aan de wereld van de trein en het spoor.
In dit boek onderzoekt cultuurhistoricus Claude Blondeel de trein, niet als technisch object maar als cultureel symbool.
Treinen en spoorwegen worden gepresenteerd als triggers voor herinneringen, dromen en levensmomenten. Denk aan ontmoetingen, afscheid, reizen naar onbekende bestemmingen en reflecties over liefde en leven.
De auteur beschrijft hoe de trein in literatuur, film en muziek een rol speelt als metafoor voor leven, dood, avontuur en menselijke relaties. Hij gebruikt de trein en het treinreizen als uitgangspunt om te filosoferen over thema's zoals verlangen, beweging en herinnering. Hij combineert persoonlijke reflecties met verwijzingen naar fictie- en non-fictie boeken, films en andere kunstwerken waarin spoorwegen een rol spelen.
Dit prachtig uitgegeven essay ligt me als verwoed treinliefhebber en treinlezer - zie mijn boek De treinlezer (2020) dat ook beschikbaar is in de bibliotheek van Oostende - na aan het hart. Het steekt niet alleen expliciet de loftrompet over de nostalgie en esthetiek van treinen, maar plaatst het fenomeen ook in een breder cultureel perspectief: waarom fascineren treinen ons, hoe hebben ze de verbeelding van kunstenaars geïnspireerd en welke rol spelen ze in onze collectieve cultuur?
Daarnaast nodigen de uitgebreide bibliografie (p. 110-111) en filmografie (p. 112) de lezer uit om verder op ontdekkingsreis te gaan. Wat denk je bijvoorbeeld van de boeken L'Homme qui regardait passer les trains (1938) van Georges Simenon of The Girl on the Train (2015) van Paula Hawkins, of de films La bête humaine (1938) van Jean Renoir of Brief Encounter (1945) van David Lean?
