Aangrijpende historische roman over overleven en angst op een Noors eiland

'De vrouwen van Vardø' speelt zich af op een klein Noors eiland. In 1617 komen bijna alle mannen van het eiland om op zee tijdens een korte, maar zware storm. Een jaar later hebben de vrouwen de meeste taken overgenomen en leiden ze een vrij onafhankelijk leven, maar dan komt een toezichthouder orde op zaken stellen. Het is de start van een heksenjacht.

Het verhaal begint voor sommige lezers misschien wat traag, maar de komst van de toezichthouder en zijn kersverse echtgenote zorgt voor vaart en spanning, waardoor ik het boek nog moeilijk kon wegleggen. De gebeurtenissen worden vanuit twee standpunten verteld. Maren woont al haar hele leven op het eiland, zij geeft een goed inzicht in de nasleep van de storm en het toenemende wantrouwen bij de vrouwen door de komst van de toezichthouder. Ursa, de vrouw van die toezichthouder, komt vanuit de stad naar het eiland. Via haar verneem je hoe erbarmelijk de levensomstandigheden zijn en hoe men omgaat met buitenstaanders. Je beleeft met haar intens de angst voor haar dominante echtgenoot en je leert het ware doel van zijn komst naar Vardø kennen. De wisselwerking tussen de twee vertellers is één van de technieken die Hargrave gebruikt om de spanning langzaam op te bouwen. De sfeer wordt steeds beklemmender, de gedetailleerde beschrijvingen van de woeste natuur en de gure weersomstandigheden versterken dit gevoel nog.

In een nawoord geeft Hargrave aan dat 'De vrouwen van Vardø' gebaseerd is op waargebeurde heksenprocessen, waardoor het verhaal extra aangrijpend is. Een absolute aanrader!