Hoe verbindend het is om samen iets te verplaatsen dat te zwaar is om alleen te dragen

Tien jaar is het geleden dat de moeder van Jonathan onverwacht overleed. Zijn vader, zo blijkt aan het begin van Het gebed van Jonathan Simmers, is niet van plan om haar grafrechten te verlengen. Voor Jonathan hoeft dit evenmin, waarop de urne met haar as in een plastic tas van vader naar zoon gaat. Daarvoor spreken ze voor het eerst sinds de begrafenis met elkaar af. Veel hebben ze niet te zeggen. Toch wordt Jonathan tot zijn verbazing uitgenodigd om de week erop zijn vaders vijfenzeventigste verjaardag mee te komen vieren.

In de dagen die volgen, vraagt hij zich af waarom hij in godsnaam hun band zou aanhalen. Al toen zijn ouders en hij nog een gezin vormden, waren ze ‘drie eenlingen in een huis’. Voor Jonathan, die net veertig is, lijkt hun afstandelijke relatie dan ook onomkeerbaar. In de week die aan zijn vaders verjaardag voorafgaat, volg je zijn doen en laten. Tussendoor dringen er zich beelden van vroeger op. In meanderende zinnen vloeien die tijdslagen samen.

Om zijn onzekerheid en twijfels te bezweren, doet Jonathan meermaals een soort gebed, waarin hij zich wendt tot zijn moeder om wat helderheid en ondersteuning. Die gebeden draaien overigens niet alleen rond hemzelf, ze betreffen ook zijn vijftienjarige halfzus Lieke. Voor haar is de veelgeplaagde wereld namelijk een te overweldigende plek. Bij Jonathan kan ze als bij geen ander schuilen, maar zelf is hij vaak in dubio over hoe haar het best te beschermen.

Martijn Couwenhoven, naast schrijver en uitgever (van Oevers) ook kunstschilder, verweeft in zijn roman meerdere verwijzingen naar andere kunstenaars. Zo raak je misschien geïntrigeerd door het ingetogen kleurenpalet van de Italiaanse Giorgio Morandi, of door de Franse schilder Pierre Soulages. Die laatste deed onderzoek naar het samenspel tussen glas en licht, wat uitmondde in de sobere glas-in-loodramen in de romaanse abdijkerk St. Foy in het Zuid-Franse dorp Conques. Niet alleen referenties naar beeldende kunst luisteren trouwens het verhaal op, er klinkt ook een soundtrack doorheen.

Het gebed van Jonathan Simmers is een intieme roman over leven en dood, lichtheid en zwaarte, over haperende familiebanden, over eenzaamheid maar ook over liefde. Martijn Couwenhovens beeld van met twee iets te verplaatsen dat te zwaar is om alleen te dragen, typeert voor mij het boek helemaal.