Brokstukken van een kindertijd

“Ilaria, of de weg naar ongehoorzaamheid - Gabriella Zalapi” *****

Ilaria is acht. Op een dag pikt papa haar op aan school.

‘Stap in’, zegt papa.

Hij is helemaal uit Turijn gekomen, waar hij woont. Mama, Ilaria en zus Ana wonen in Genève.

‘We gaan naar Chez Léon’, zegt papa.

Sinds de scheiding ontmoet het vroegere gezin elkaar daar. Op neutraal terrein.

Chez Léon verandert in un giro.

‘We gaan een toer maken’, zegt papa.

Naar Italië.

Van tankstation naar telefoon.

Hij stuurt telegrammen naar mama. Hij wil weer dat het zoals vroeger wordt.

Informatie met mondjesmaat. Stop. Korte zinnen. Stop.

Zich vastlopen.

De telefoons daarentegen duren lang.

Voor Ilaria blijft geen tijd over om ook met mama te praten.

Ze denkt aan haar. Wat mama nu doet. En Ana.

Waar zij niet bij is.

Papa is boos en heel soms trekt hij gekke bekken.

Ilaria probeert hem te lezen. De kleine tekens. De samenhang vat ze niet.

Haar wereld bestaat uit fragmenten.

De nieuwsberichten op de radio. We zijn eind jaren tachtig. Italië kreunt onder de terreur.

Waarom is papa bang voor de politie?

Kleine wegen.

Van plek naar plek.

Van verhaal naar verhaal.

Van leugen naar leugen.

Onderweg moet je overleven.

Papa met whisky, Ilaria met Birillo, haar knuffelbeer.

Twee jaar gaan voorbij.

Herinneringen die vervagen.

Gemis.

Angst. Woede. Schaamte. Verscheurdheid.

Maar geen haat. Geen verraad.

Koffers.

Nieuwe huizen.

Eenzaamheid.

Mi raccomando. Luister naar me.

Gehoorzaam!

Een paar mensen.

Een ezel.

Blikken, een glimlach, handen die alles kunnen.

Probeer maar.

Weinig woorden.

Even vergeten.

Meer leugens.

Whisky.

Een gat in een beer.

Een gat om in te verdwijnen.

Ik schrap mezelf.

Een prachtige diepgaande psychologische roman, geschreven vanuit de achtjarige Ilaria.

Fragmentarisch, zoals het leven uiteenvalt, en je probeert het weer in elkaar te puzzelen.

Geen groot drama en immens tragisch.