Passionele liefde als weg naar zelfkennis
La confessione anonyme van Suzanne Lilar (in 1901 geboren te Gent als Suzanne Verbist) is een bijzondere en intense roman over liefde, verlangen en zingeving.
Het boek verscheen in 1960 en werd later heruitgegeven door Gallimard met een nawoord van de schrijfster. Het is die heruitgave die ik in 1983 als laatstejaars student Romaanse filologie aan de KU Leuven heb gelezen.
De roman vertelt het verhaal van Benvenuta, een Zweedse pianiste in Milaan, die een stormachtige, erotische en intellectuele relatie aangaat met Livio, een Italiaans staatsman. Wat op het eerste gezicht een passionele affaire lijkt, ontvouwt zich geleidelijk als een diepe innerlijke beproeving en vormingsproces. Suzanne Lilar beschrijft hun relatie als een avontuur dat haar begrip van liefde en zichzelf verandert.
De auteur gebruikt een precieze, rijke stijl, soms dichterlijk van inslag. La confession anonyme is en blijft een van de meest gedurfde en subversieve romans van de Frans-Belgische literatuur. Het boek bevindt zich in de rijke collectie van onze bibliotheek in Oostende en begint als volgt (op pagina 7, Éditions Gallimard, 1983):
"Il me suffit, allant à Milan s'il fait soleil, de passer - de préférence vers deux heures et demie de l'après-midi - devant une des constructions de l'architecte Luca Beltrami pour me sentir envahie du tremblement de l'amour (...) ... Infailliblement je suppose Livio m'attendant derrière un de ces balcons aux vénitiennes jalousement baissées et je me livre à la précision de ses gestes.
(Nog dit: in 1983 verfilmde de Belgische cineast André Delvaux deze roman onder de titel Benvenuta, met Fanny Ardant en Vittorio Gassman in de hoofdrollen.)
