Wanneer de natuur je opvangt

Een boek dat raakt, op verschillende manieren, ietwat moeilijk te benoemen. Het gaat over rouw, maar niet zoals rouw vaak wordt beschreven, groot, luid en dramatisch. Hier is het stil. Ingehouden. Solitair. Pijnlijk herkenbaar.

Verwerking en herstel sluipen binnen via een kwetterend roodborstje, vuile handen in de aarde, een aardbei die plots rijp is. Kleine dingen die je terugbrengen naar jezelf, kleine routines en 'vieringen' die helen.

Mens en natuur verweven, zo eenvoudig, zo raak. Je voelt hoe de aarde opvangt wat woorden niet kunnen dragen.

Even stilstaan, bij verlies, bij veerkracht, bij de stille kracht van het kleine, het rituele en het gewone.

Langzaam lezen en meevoelen kan en mag.