Een van de meest intrigerende stemmen in de hedendaagse Nederlandstalige poëzie

De dichtbundel Nachtroer (2017) van de Vlaamse dichteres Charlotte Van den Broeck is haar tweede bundel.

De titel Nachtroer verwijst naar een Antwerpse nachtwinkel, maar functioneert ook symbolisch: de nacht is een tijd van omzwervingen, verlangen, introspectie en ontregeling. Het werk cirkelt rond thema's als identiteit en vervreemding, de kwetsbaarheid van het lichaam, liefde en verlies, de zoektocht naar intimiteit en betekenis.

Van den Broeck hanteert een intieme, zintuiglijke taal. Een typerend fragment uit de bundel:

"Ik hou mijn adem in als ik jou aanraak

in de hoop dat jij de mijne wordt"

Deze regels tonen de kwetsbare hunkering naar fusie, en tegelijk het besef dat die eenwording wellicht niet mogelijk is.

Charlotte Van den Broeck toont zich met deze bundel een dichteres die de gevoeligheid van het innerlijk weet te verbinden met de tastbare wereld, in taal die tegelijk teder en trefzeker is. Voor mij is zij een van de meest intrigerende stemmen in de hedendaagse Nederlandstalige poëzie.