Het koppige karakter van eenzaamheid

"He has never been able to reconcile himself to the idea of losing this hold over her, like a key to an emtpy property, left available for future use"

Connell en Marianne lijken niets meer gemeen te hebben dan hun leeftijd en het dorp waarin ze wonen. Connell is moeiteloos knap, moeiteloos populair en moeiteloos intelligent maar van eenvoudige komaf, Marianne is rijk maar wordt emotioneel verwaarloosd, blijft het liefst onzichtbaar en weigert vrienden te maken. Toch blijken ze tijdens een aarzelende en prikkelende eerste conversatie hetzelfde gevoel van diepe leegte te ervaren. Ze beginnen elkaar stiekem te treffen, en blijken het gat in hun binnenste het best te kunnen vullen met de moeiteloze lichamelijke verbinding die ze vinden bij elkaar. Alsof ze een tweedelige puzzel zijn, waarvan enkel duidelijk is wat erop staat als de stukken ineen zitten.

Als ze uiteindelijk naar dezelfde universiteit trekken, wisselen de rollen om, en bouwt Marianne met gemak een vriendenkring op terwijl Connell onwennig en aarzelend zijn weg zoekt tussen de snobistische betweters en excentrieke wereldverbeteraars.

Doorheen de jaren veranderen de verhoudingen tussen Connell en Marianne nog een aantal keer, enkel de moeiteloze emotionele en fysieke connectie tussen de twee lijkt een constante. Soms zijn ze minnaars, soms zijn ze beste vrienden, soms redden ze elkaar van de eenzaamheid en af en toe verdwijnen ze uit elkaars leven. Ook liefjes komen en gaan, maar de verbinding en herkenning die ze zo wanhopig zoeken lijken ze enkel bij elkaar terug te vinden.

Het hele verhaal door voelde ik dat deze twee personages eigenlijk niet bij elkaar horen, want dat de wortels van hun relatie nooit echt grip krijgen op de bodem waarin ze geplant werden.
Hoop en wanhoop wisselen zich af, terwijl de best mogelijke uitkomst helaas berusting lijkt...