Meesterlijke plattelandsroman over mensen en al hun tekortkomingen

Dit boek werd me in de handen geduwd tijdens een consultatie bij boekendokter Silvie Moors (https://www.instagram.com/silv...), nadat ik haar vertelde dat ik vooral 'goed ga' op verhalen met een stevige hoek af.

De ontbrekende hoek in deze roman is de verstandhouding tussen Dora - die op het hoogtepunt van de Coronapandemie impulsief wegtrekt uit de grote stad en haar intrek neemt in een schurftig oud schoolgebouw op het platteland - en haar buurman Gote, een norse eenzaat met een nazi-verleden.

Wanneer Gote's dochtertje ontdekt dat Dora een guitige viervoeter in huis heeft, is ze niet meer weg te slaan bij het hondje en voelt Dora zich verplicht om ook contact te maken met haar buurman. Gote's persoonlijkheid blijkt uit een vreemde combinatie te bestaan van extreemrechtse overtuigingen en verdoken affectie voor zijn naasten. Hij roept dat alle Turken in Duitsland dood moeten terwijl hij ongevraagd Dora's binnenmuren staat te witten en dreigt haar hond kapot te schoppen, als die nog één keer zijn patattenveld komt uitgraven, terwijl hij Dora een sigaret en een fris flesje bier aanbiedt.

De verwarring bij Dora is groot, ze ligt vele uren wakker terwijl ze probeert een puzzel te maken van Gote's tegenstrijdige gedrag en de gevoelens die dit bij haar teweegbrengt. Ondertussen leert ze nog een aantal andere bizarre dorpsbewoners kennen, verliest ze haar job als publicist, en probeert ze zich aan te passen aan de isolatie van pandemie en platteland.

Verdere plotdetails laat ik achterwege, maar het verhaal neemt nog een aantal levensbepalende wendingen voor de personages, waardoor de tragiek en de verwondering wat mij betreft enkel blijven toenemen.

Heftig en bizar mooi, deze roman...