De 'kunst' van het sterven en de begeleiding ervan

Zolang je er niet mee geconfronteerd wordt, sta je er niet bij stil. We leven ons leven, maar ooit sterven we allemaal. Bij de ene is dit plots, bij de andere is het een lijdensweg. Om de de ondraaglijk lijden te verzachten zijn er althans in België twee mogelijkheden: ofwel kies je zelf voor euthanasie (je leven beëindigen) ofwel wordt palliatieve sedatie (bewustzijn verlagen) ingezet.

Professor Wim Distelmans is een autoriteit in dit domein. Hij zet zich al jaren in voor de erkenning van palliatieve zorg en het recht op euthanasie. Met het boek 'Palliatieve sedatie - trage euthanasie of sociale dood' tracht hij het onderscheid tussen palliatieve sedatie en euthanasie te schetsen. Hij doet dit o.m. aan de hand van het juridische en ethische kader gestoffeerd met een aantal voorbeelden uit de medische praktijk.

Wat betekent goed sterven? Ik ben het volledig eens met zijn slotconclusie - zeker met het overlijden van mijn eigen mama in het achterhoofd (ik had het boek op zijn minst 5 jaar eerder moeten lezen)- terminale patiënten moeten grondiger worden geholpen en hun families beter opgevangen.