Vijgen en depressie
In The Bell Jarr leert 19-jarige Esther Greenwood tijdens een stage in New York al snel hoe de harde wereld in elkaar zit. Een wereld waarin ze zich nooit thuis zal voelen. Integendeel: geef Esther maar een glazen stolp om alles buiten te houden.
In de jaren zestig had depressie nog geen naam. Als depressieve vrouw was je gewoon gek of hysterisch. En werd je opgesloten in een gesticht. Kreeg je elektroshocks om te ‘genezen’. Sylvia Plath - die zelf aan depressies leed en kort na het uitkomen van dit boek zelfmoord pleegde - beschrijft het alsof het de normaalste zaak is van de wereld. Da’s even wennen.
Buiten het rauwe relaas van haar mentale toestand biedt The Bell Jarr ook een inkijk in de traditionele verwachtingen van een jonge vrouw als Esther. Trouwen en kinderen krijgen natuurlijk. Dat verstikt Esther helemaal.
Beklijvend, triest en nog even relevant als 60 jaar geleden.
Aanrader: in deze Engelse versie van de roman staan prachtige zwart-wit illustraties van Parijse artieste Beya Rebaï.
Synopsis
Terugblik van een jonge vrouw op een crisisperiode die zij op 19-jarige leeftijd doormaakte en waarin zij ingrijpende psychiatrische behandelingen moest ondergaan
