Een intense en destructieve relatie

Het voordeel van een nieuwe verfilming die binnenkort in onze filmzalen te zien zal zijn is dat Emily Brontë's roman Wuthering Heights (1847) terug in de belangstelling komt en nieuwe lezers zal krijgen. Mijn kennismaking met dit boek kwam er in 1978 door de intrigerende song Wuthering Heights die Kate Bush toen uitbracht.

Wuthering Heights, gepubliceerd onder het pseudoniem Ellis Bell, begint als een spookverhaal, legt met veel gevoel voor psychologie kolkende hartstochten bloot en heeft met Heathcliff een indrukwekkende centrale figuur. Heathcliff is een mysterieuze vondeling die rond 1770 terechtkomt in de rijke familie Earnshaw en hopeloos verliefd wordt op de dochter des huizes, Catherine (Cathy).

Wat de roman na bijna twee eeuwen frisser houdt dan veel werk uit dezelfde periode, is de manier waarop hij verteld wordt. Een naïeve huurder van een boerderij in de Yorkshire Moors, Lockwood, schrijft in zijn dagboek het verhaal van zijn huurbaas Heathcliff, zoals dat aan hem verteld wordt door de huishoudster van het landgoed dat Wuthering Heights ('Woeste Hoogten') heet. Beiden zijn geen betrouwbare vertellers, en dat voorziet het verhaal van intrigerende vaagheden.

Wuthering Heights is geen liefdesroman in de traditionele zin, maar een donker en intens verhaal over hoe liefde kan ontsporen. Het boek laat zien hoe onverwerkte emoties generaties lang kunnen doorwerken. Het is een thema dat nog steeds actueel is.

In 1994 kocht ik in London mijn Engelstalige Penguin-editie van deze hoogst originele en diep tragische roman voor 1 pond sterling. Betere 'value for money' kan ik me nauwelijks indenken.