Eerste kennismaking met Jeroen Brouwers is... matig
Dit kleine boekje ligt al jaren in mijn bezit. Ik ben het eindelijk beginnen lezen, en ontmoette tot mijn teleurstelling een vrij egocentrische, neerslachtige, niet-spirituele man, die weliswaar veel heeft meegemaakt, maar dweept met verkeerde oplossingen, inclusief een fantoombeeld over een zekere Lisa. Hij vergrijpt zich aan depressie en alcoholisme alsof dat onontkoombaar zou zijn, en doet zijn eigen moeder te kort alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dit een hondertal pagina's lang.
De laatste vijftig pagina's geeft hij, door de kracht van virtuoos taalgebruik, duidelijk weer hoe dit komt. We kunnen dus spreken van een memorabel en sterk geschreven boek, dat niet altijd even aangenaam om lezen is, en hoewel begrijpelijk, erg twijfelachtig van aard is qua intrinsieke redenering.
Synopsis
Bij de dood van zijn moeder herinnert de schrijver zich weer de gebeurtenissen in het Jappenkamp die tot een verwijdering tussen hen geleid hebben.
