Literaire parel uit Ierland

Twee buitenstaanders brengen de zomer van 1979 door op een bijna verlaten Iers eiland: een Engelse landschapsschilder en een Franse taalkundige. De schilder hoopt een kunstwerk te maken, waarmee hij de liefde van zijn vrouw kan terugwinnen, de Fransman probeert de Ierse taal te beschermen tegen Engelse invloeden. Beide heren kunnen totaal niet met elkaar opschieten en hun houding veroorzaakt onrust op het eiland. Na ieder hoofdstuk dringt ook de onrust van de 'Troubles' binnen in het verhaal, telkens staat er een verslag van een dodelijke aanslag die dezelfde zomer in Ierland plaatsvond.

Magee hanteert een speciale vertelstijl, het verhaal wordt verteld via de gedachten van de personages. Dialogen staan niet tussen aanhalingstekens, maar worden aangeduid via verspringingen van de tekst. De auteur houdt bovendien van zeer lange zinnen, maar die storen helemaal niet. Vanaf de eerste bladzijde was ik geboeid door 'De kolonie'. Ik kon me goed inleven in de personages, leefde als het ware samen met hen op het eiland. Ik kijk al uit naar een volgende roman van Magee!