magistraal einde van een trilogie

Geen twee zonder drie. Met Dictator sluit Robert Harris, na Imperium en Lustrum, zijn indrukwekkende trilogie op een magistrale wijze af. Persoonlijk vind ik dit deel het beste, maar meteen ook het meest tragische van de drie.

In Dictator volgt de auteur, door de ogen van slaaf Tiro, Cicero tijdens de laatste en zeer tumultueuze jaren van de Romeinse republiek en hij doet dat door op een boeiende manier de intriges, persoonlijke tragedies én de grootse historische gebeurtenissen op een ongelooflijke manier samen te brengen. Geloof mij: ook dit derde relaas voelt nooit aan als een droge geschiedenisles, integendeel.

Cicero probeert met de moed der wanhoop de oude republikeinse waarden van het oude Rome in stand te houden en te verdedigen, en dat in tijden waarin sterke figuren zonder de minste scrupules - Julius Ceasar, Pompeius en Marcus Antonius - een bloederige strijd leveren om de macht over het Romeinse Rijk. Militair, wreed geweld en tomeloze ambitie nemen steeds meer de overhand.

Naast de historische grandeur krijgen we bovendien een intieme kijk in de ziel van de mens Cicero, en dat door de ogen van Tiro. Zijn gaven, maar ook zijn fouten komen ruim aan bod.

Ik zal mijn lof niet sparen: voor mij is de Cicero trilogie, met dit schitterend slotstuk, een van de beste historische romans van de laatste decennia.