Leren omgaan met verdriet dat er altijd zal zijn

Wat als we verdriet, verdriet laten zijn, in zijn onpeilbare diepte, of zijn woeste en onoplosbare gedaantes? Wat zou het betekenen als we niet van ons verdriet willen afraken, maar zoeken naar antwoorden op het draagbaar maken van de blijvende aanwezigheid ervan in ons lijf en leden?

Hoogleraar medische filosofie en ethiek Ignaas Devisch vertrekt in dit essay vanuit het perspectief dat niet wij verdriet een plaats geven maar dat verdriet ons een plaats geeft: in het leven, de wereld en ten aanzien van de anderen.

Verdriet is een emotie waar we moeilijk mee om kunnen. Voor onszelf en voor anderen.

In onze samenleving moeten we snel van het verdriet af en de draad weer oppakken. Het mag vooral niet te lang duren en mensen moeten daarna opnieuw inzetbaar en productief zijn.

Ignaas Devisch biedt een ander perspectief aan: "Wat zou het betekenen als we er niet zozeer naar streven om van ons verdriet af te raken? Misschien kunnen we dan leren zoeken naar antwoorden op het draagbaar maken van de blijvende aanwezigheid van verdriet in lijf en leden, en komen we tot een andere manier van spreken over verdriet."